Szymon Dziedzic urodził się 27 stycznia 1917 roku w Bytomsku, w rodzinie chłopskiej. W
1931 roku ukończył szkołę powszechną w Rajbrocie. W okresie międzywojennym pracował
jako sezonowy robotnik rolny. Od 1932 roku był członkiem Koła Związku Młodzieży
Wiejskiej RP w Bytomsku; a w latach 1935-39 wchodził w skład jego Zarządu Powiatowego w
Bochni. W latach 1937-39 pełnił funkcje Prezesa Zarządu Wojewódzkiego ZMW w Krakowie.
W 1935 roku wstąpił do Stronnictwa Ludowego i jako jego działacz uczestniczył w marszu
chłopów na starostwo w Bochni w celu zamanifestowania solidarności ze zwolnionymi z
pracy robotnikami (1936 r.) oraz strajku chłopskiego w Bochni (1937). Za tą
działalność
był kilka razy karany aresztem i pobity przez policję.
Po wybuchu wojny kontynuował naukę, kończąc w 1940 roku kursy
księgowości spółdzielczej i rolniczej w Bronowicach koło Krakowa (uzupełnił je
potem, w 1945 roku, w Kolumnie, powiat Łask). W okresie okupacji hitlerowskiej początkowo
pracował w gospodarstwie. W 1941 roku, wspólnie z innymi działaczami, założył w
Bytomsku Spółdzielnię Spożywców "Zgoda". Wkrótce został kierownikiem tej
spółdzielni.
Równocześnie zaczął działalność konspiracyjną, przyjmując
pseudonim "Drozd". Od 1942 roku był przewodniczącym Gminnego Kierownictwa
Ruchu Ludowego, a od 1943 przewodniczącym powiatowego kierownictwa organizacji
"Młody Las". Należał do grona organizator Batalionów Chłopskich, Ludowego
Związku Kobiet i Zielonego Krzyża w gminie Trzciana. Od maja 1944 był członkiem
Oddziału Specjalnego "Jastrzębca". Uczestniczył w wielu akcjach sabotażowych
i starciach z Niemcami.
Po wyzwoleniu współorganizował struktury Stronnictwa Ludowego w gminie.
Pracował jako referent do spraw aprowizacji w zarządzie gminnym. Był członkiem Zarządu
Powiatowego ZMW RP "Wici" oraz Zarządu Powiatowego SL, a od 1945 roku - członkiem
Zarządu Powiatowego Polskiego Stronnictwa Ludowego w Bochni. Był również radnym
Powiatowej Rady Narodowej w Bochni. W Bytomsku był organizatorem życia kulturalnego i
animatorem społecznym. Jego żoną została Julia Fąfara.
W 1946 roku był zmuszony wystąpić z PSL i wyjechać na Dolny Śląsk.
Osiedlił się w Boleścinie (pow. Świdnica). Nadal pracował w placówkach
spółdzielczych. W 1949 objął gospodarstwo rolne w Boleścinie. W 1950 roku
został członkiem tamtejszej spółdzielni produkcyjnej, w której przez kilka lat (1954-66)
był był jej księgowym. Od 1967 pracował na własnym gospodarstwie.
Zajmował ważne stanowiska w ruchu spółdzielczym. W latach 1952-68 przewodniczył Prezydium
Powiatowego Związku Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych w Świdnicy, był także
członkiem Prezydium Wojewódzkiego ZRSP we Wrocławiu. Wznowił działalność w ruchu
ludowym. W latach 1952-60 był prezesem, a od 1960 - 75 wiceprezesem Powiatowego Komitetu
Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Świdnicy; od 1954 członkiem Wojewódzkiego Komitetu
Wykonawczego, a od 1959 - 73 wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu ZSL we Wrocławiu. Dotarł
wysoko, do funkcji członka Naczelnego Komitetu ZSL (1956 -73). W latach 1961 - 69 (dwie
kadencje) był także posłem na Sejm. Udzielał się także w terenowych radach
narodowych, Zarządzie Oddziału Powiatowego Związku Bojowników o Wolność i
Demokrację, a także Ogólnopolskim Komitecie Frontu Jedności Narodu (od 1957). Za swoja
działalność społeczną i prace zawodową był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II
klasy, Krzyżem Partyzanckim, Odznaką Zasłużony Działacz Spółdzielczy i in.
Zmarł w Boleścinie 20 marca 1992 roku i tam został pochowany. |
